پل می شود

     از سکوت من

                              تا تبلور رویا

                 چرا

                          چرا

من اعتراف می کنم

 همان سپید سرکشم

جرغه در شب سیاه

هزار و یک ترا نه ام

که در هزار پیچ غم به سوز ضجه می زنم

من اعتراف می کنم

 میان صفحه های شب

در انزوای کوچه های سوت و کور

تمام سهم من از این خیالهای کاغذی

میان چشمه زلال چشم تو.