...

... ی ساکت

خطوط بی نقطه

...۱ هجای سقط شده از خروش آبستن یک خاموش

... مرموز

رفیق بی نارو

زبان بریده از افشای یک ترانه ی محکوم

... از اول

به پای این فریاد

که از سیاه سپیدش تراه گریان مرد

           جیغ وارونه

  مژده یک رسم تکراری

             پیکر عریان بی تردید

از خروش تازه ای لبریز

جیغ دوم

          جیغ پا برجا

عاری از این مسخ اجباری

پیکر عریان در تردید

در سکوت خسته ای در گیر

  تا نهایت

       این تلاطم

              این تپش

                گستاخ و دامنگیر.