چرک نویس مچاله

shaerkoochooloo — Wed, 26 Dec 2007 09:45:16 GMT

کز کرده ای و

ترانه

جویده

می خشکد

بر زخمه های لب ما

بر پینه های تن تو

بر تیشه های رگ ما

پ.ن: اگر درس ها و دلشوره ناشی از فرا رسیدن و آخر ترم بذاره من مینویسم دوباره پس

دوباره سلاممممممممممممممممم

من اومدم

shaerkoochooloo — Tue, 20 Nov 2007 07:24:18 GMT

۱)

<سانسور>

فریم های منتظر

نگاههای میخکوب

لزجترین سوژه ها را کادر بسته ام

نگران خشکی لبهایت نباش

فیلتر فراموش نشده

۲)

<پسرک گل فروش>

چرخ

سیاه می روم

از چشمانم

تا کوره راه خیس نگاهت

چرک

ازمعصومیت گونه هایت

و دستهایی که خم به ابرو نمی کشد

پشت انتظار قرمز

گم

گلبرگهای بی خریدار

در ازدحام عبوری سبز...

پ.ن۱: وای که چه سخته این همه بی کامپیوتر شدن و وای که چه سنگینه بار درسهای تلمبار ولی از همه سختر دوری از دوستهای با مراممه.

به سجاد: بذجوری تحته تعقیبم لو ندی من و دیدیها

به نیما: ما ارادتمندیم ولی درگیریهامو که خودت می دونی

پ.ن۲: جدیدا عکاس شدم شعر اولو با این پیش زمینه دوباره بخونید

عصب کشــــــــــــــــــی

shaerkoochooloo — Wed, 07 Nov 2007 13:10:37 GMT

دندانم

آخ

دندم هم نرم می زند

من

امشب بی اعصابم

هر کجای عصبم را می خواهی گاز بزن

گردنم از

از ریش تو باریکتر

ریشه ام را که دیگر نگو

پ.ن: اگر کله پاچه خاطراتان را مکدر کرد یک گاز هم شما مبذول فرمایید باشد تا رستگار شویمممممم.

کله پاچه

shaerkoochooloo — Sun, 04 Nov 2007 16:47:06 GMT

زبانت را گاز می زنند

دلت را می جوند

اینجا

تفاله ی مغزت را هم که قی کنی

از تو چیزی حتی به سگ هم نمی ماسد

پ.ن: این هم از استخراج

آخرین عاشقانه

shaerkoochooloo — Wed, 31 Oct 2007 06:45:06 GMT

از نگاهت

تا من

چند کوه کشیده ای

که مشق چشمانم خط نخورده یخ میزند

پ.ن: من بگم دیگه آپ نمی کنم تا تولدی که مدتهاست منتظرشم. تا استخراج یه چیزایی از توی سرم که از حد اشباع هم گذشته.

من هنوز زنده ام

shaerkoochooloo — Sun, 28 Oct 2007 06:36:18 GMT

اومدیم مثل همیشه چند تا شعر در پیت بذاریم اینجا و بریم ولی حیفمان آمد شما را در جریان اتفاقاتی که در یک روز بر ما آوار شد نگذاریم.

اوههههههوم اوهوووووم:

جمعه شب با دلی مسرور و سری خوش که نتیجه ی دیدار یاران نازنین بود قصد عزیمت به ولایت خود نمودیم. اما چشمتان روز بد را نبیند، گاه رفتن نمی دانم غم دلکندن از دوستان بود یا علتی دیگر داشت، دندان دردی نصیبمان شد که نصیب گرگ بیابان نشود. و ما از این عارضه بسان مار زخم خورده به خود می پیچیدیم و سر بر زمین می کوفدیم. آنقدر داد و هوار به آسمان حواله کردیم که بالاخره به تدبیر دختر عمه ی با تدبیرمان (معرف حضور که هستند؟) کمی دردمان آرام گرفت و با سلام و صلوات به سمت دیار خویش راهی شدیم.

به محض استقرار در صندلی خود در اتوبوس، دندان بی پدر باز سر ناسازگاری با ما گذاشت و بماند که چها کشیدیم در آن قوطی حلبی. گرگ و میش بود وقتی از منگی ناشی از مسکن های استعمال شده فارغ شدیم، به خود آمده و متوجه ی گرفتگی 95% یی جفت گوشهایمان گشتیم و دیگر چه برما گذشت را خود تصور فرمایید. باهزار بدبختی به هرگونه ای که بود خود را به منزل رساندیم و اندام نیمه جانمان را بر تخت خود رها نموده و یک کله تا ظهر همان جا بیهوش ماندیم .

عصر با فشارهای وارده از سمت فریادهای از راه دور مامان زری بیدار گشته و راهی دانشگاه خراب شدمان شدیم جهت شرکت در کلاسهای...(بگذارید احساساتم نسبت به آنها بین خودمان بماند!).

بعد از اتمام کلاسها وقتی پاسی از شب گذشته بود و درهای خروج اضطراری (بدون دکه نگهبانی) همگان تعطیل گشته بودند ما ناچار به عبور از دروازه ی اصلی شدیم. هنگام خروج چشممان به جمال یکی از مقامهای بسیار گران مایه ی دانشگاه که به هیچ عنوان به خون ما تشنه نیستند!!!(ریاست محترم حراست و پاسداری ) افتاد و از خود بی خود گشته و جلوی پایمان را ندیده و فرق سرمان با میله ای آهنی و بسی سخت و نخراشیده تماسی از نزدیک برقرار نمود. دیگر چه شد چه نشد را در جریانش نیستم چون به خود آمده و دیدم در آمبولانسی دراز به دراز افتاده ایم و گویا به بیمارستان یا شاید هم سردخانه انتقال می یابیم. بعد هم دیگر خود حدس بزنید که چها بر ما رفت تا به منزل رسیدیم.

ناگفته نماند که شب هم تا پاسی از صبح با سه- چهار درد عارض دست و پنجه نرم می کردیم. سردرد ناشی از برخورد و دندان درد که درد تازه ای نبود و از کمال سعادت بنده، گلو درد و گوش درد هم تشریف فرما شده بودند.

هم اکنون که این سطر ها را پشت سر هم می نگاریم چشمان خود را بسته ایم تا چشممان به جمال خود نیوفتد چون بسی دلربا گشته است.

پ.ن۱: آخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخخ

پ.ن۲:اوووووووووووووووووووووووووووخ

انتظار

shaerkoochooloo — Sat, 27 Oct 2007 05:16:46 GMT

نمی دانم چه وقت

اما من

تمام گردها را فوت کرده ام

و عنکبوتها را بی خانه

آینه

تو می دانی

تک تک تارهای مشکی را روی هم چیده ام

و تصویرت را

در ذهنم

چه وقت عاشقم می شوی؟

پ.ن: وقتی شاعر کوچولو دید که آرزوش اینقدر زود واقعی شد و چند تا دوست مهربون پیدا کرد خوب پررو شد و حالا بیبینید چی می گه...

ب.ا.ن(برای ال..س نوشت): از جناب ال..س معذرت می خوام اگه حضور بنده در روند برنامه ریزی های ایشان خللی وارد نمودددددددد :دییییییییییی باشد که رستگار شویم (-؛

تقدیم به...

shaerkoochooloo — Mon, 22 Oct 2007 19:06:59 GMT

تـَ تپش های بـِ بیدادگر

و بوی تـُ تند بهار نارنج

سـُ سکوتم را ببخش

رَ رقص حروفه کـَ کلافه

تـُ تو را در من جـ جار می زند.

پ.ن: من هیچ حرفی در دفاع از خودم ندارم

آناهیتا در مهمونی

shaerkoochooloo — Wed, 17 Oct 2007 20:19:49 GMT

دیشب یه مهمونی بود تو یه خونه ی عیونی. اونم چه مهمونی نه از این دامبلو دیشا ها و جک و جوادا.کلفتاش انقدر خوشکل بودن که فکر می کردی می خوان صف شن واسه سالن Fasion چه برسه به مهمونا. حالا ما اونجا چه کار می کردم دیگه خدا می دونه. فکری شدم خودمو یک سوراخ سمبه ای بچپونم و یک دل سیر چشم به چرونمو ناخونکی هم به اون همه نعمت های الهی که ولو شده بود رو میزا بزنم. هر جایی که سرک کشیدم یکی با یکی مشغول بود ما هم که چشم و گوشمون بسته، سرمونو مینداختیم پایینو در می رفتیم. خلاصه بعد یک نیم ساعتی جستجوی سوراخ موش، یه گوشه ی دنج که از تیررس مدعوین در امون مونده بود پیدا کردمو چپیدم توش البته قبلش جیبای لباسم و پر آجیل و شیرنی و این چیزا کرده بودم آخه خدا وکیلی تا حالا این همه خوراکیه توپ و جور واجور یه جا ندیده بودم. سرتونو درد نیارم همون طور که جماعت مشغول عیش و نوش و رقص و طرب بودن ما هم داشتیم می لمبوندیم یهو دیدم دوپس دوپس آهنگ قطع شد و همه سرجاشون میخ کوب شدنو سرا برگشت طرف در ورودی. دربونم صداشو صاف کرد و همچین با احترام گفت: جناب جرج دبلیو بوش به همراه بانو! ما که داشتیم یه شیرنی دانمارکیه بزرگ و تر و تازه فرو می کردیم تو حلقمون با شنیدن اسمی که دربون اعلام کرد کم مونده بود که کلهم شیرنیه بپره تو حلقمونو خفتمون کنه. اول فکر کردم زیادی خوردمو گوشام هنگ کرده ولی وقتی دیدم یارو جرج بوش و خانومش دست تو دست هم دارن از قالیچه ی قرمز رد می شن میان تو کم مونده بود که سکته رو بزنم.اینجا اگه یک مهمونیه تو ایرانه اینام همه ایرانین پس جرج بوش اینجا چه کار میکنه. اگه ایران نیست و اینا همه خارجین من اینجا چه کار میکنم؟ ما که تا حالا به جون ننمون پامونو از دروازه گرگان این ورترم نزاشته بودیم. همین جور هاج واج مونده بودم که دیدم دربونه داره مهمون ویژه ی بعدی رو اعلام می کنه جنــاب آقـــای پــــــوتیــــن!!!!! و بانو. این یکی دیگه هیچ رقمه تو کتم نمی رفت حتمن چشام یه عیبی کردن با خودم گفتم از این دیوونه خونه که در رم یه راست چشامو می برم دکتر نشون میدم حتمی یه عیبیشون شده. چند بار بهم زدمشون ولی نه استغفرالله انگاری خود لاکردارش بود عجب زنیم داره ناکس. این یکی هم چیپ تو چیپ بانوش اومد تو و رفت کنار رفیقش بوش ایستاد و گرم صحبت شدن. من همچین چشام گشاد شده بود از تعجب که نگو نپرس. انگاری مهمون دیگه ای تو کار نبود چون دربونه رفت پی کارش. ما هم همینجوری که ماتمون برده بود خودمونو پشت مشتا قایم کردیم. آخه قضیه بو دار بود و داشت خطری می شد.

تازه نفسمون داشت میومد بالا که همون دربونه رفت طرف پله های وسط سالن که می رسید به طبقه ی بالا و با احترام وایستاد اونجاو ملتم همه گوش بزنگ وایستاده بودن ببینن باز چه کسی می خواد به همراه بانو وارد شود. ما هم چشم دوخته بودیم به اون بالا یهو دیدم سرا برگشت یه طرف دیگه ی سالنو همه چشا خیره شد به یک مادام مسیو که دست تو دست هم وایساده بودنو به جمیعت لبخند میزدند و خوشامد می گفتند. نمی دونم این دو نفر کی بودن که برام آشنا نمیزدند ولی حکمن صاب مجلس بودن که اینجوری کله تکون می دادن و لبخند حواله ی مهمونا می کردن فقط نفهمیدم بین این همه آدم که با لباس رسمی اومده بودن چرا این آقاهه کاپشن شلوار پوشیده بود!!! خلاصه سر تکون دادنا و خوشامد گوییها تموم شد و آقاهه رفت طرفه یه میز بزرگ که روشو با یک پارچه ی بزرگتر پوشونده بودن. بعد از کلی سخرانی درباره ی مولکول و اتم و یون و نمی دونم چیو چیو چی که من یک کلمه هم سر در نیاوردم ازشون، یهو ناقافل دستشو برد طرف پارچه و اونو کشید که دیدم حیرتا یک کیک بزرگه شکل یک گربه ی چاق و چله ی رنگ و وارنگ!!!

چند ثانیه بعد یکی از همون کلفتایی که شرح حالشونو خدمتتون گفته بودم با یک چاقوی روبان زده همچین نرم نرمک و با ناز و ادا اومد سمت آقاهه و آلت قتاله رو تقدیمشون کرد. ایشونم با یک ژست همچین سخاوتمندانه شروع کردند به تقسیم کیک مادر مرده. بعد یک بفرما زد به جناب پوتین و ایشونم همچین هول برداشته اومد جلو که انگار تا حالا تو عمرش کیک ندیده بعد آقاهه کله ی گربه رو تموم و کمال تقدیم پوتین کرد ایشونم لبخند رضایت بر لب از همون جا مستقیمن تشریفشونو بردن روسیه جهت تناول قطعه کیک اهدایی در آرامش.

حالا نوبتی ام که باشه نوبت بوش بود. آقاهه یک سر برای بوش تکون داد اونم اومد و پایین تنه ی گربه رو برداشت و راهیه ولایت خودش شد. آقاهه هم که مسئولیتش تموم شده بود چاقو رو ول داد رو میزو رفت پیش بانو یه اشاره ام زد سمت جمعیت که یعنی بسم الله. خجالت نکشین با باقی مونده ی کیک بخت برگشته از خودتون پذیرایی کنید. مهمونا هم که تا حالا با پرستیژ سر جاهاشون وایستاده بودن همین که رخصت دیدن معطل نکردنو با یه حمله ی گاز انبری بقایای گربه ی بیچاره رو نیست و نابود کردن. ما هم این وسط هاج و واج مونده بودیم که چه کار کنیک چه کار نکنیم که یهو یه چیزی عین پتک خورد تو سرمون. یهو از خواب پریدم دیدم ای دل غافل مهمونی چیه توی پارکم و چند تا پسر بچه دارن سر یه توپ چل تیکه جیغ و داد می کنن

shaerkoochooloo — Wed, 17 Oct 2007 07:33:41 GMT

دلم برای گربه ی خاکی می سوزد

دیروزش را

در رهایی سیوند

فردایش را

در بندگی خزر

امروزش را

چگونه خاکستر می کنیم